Onverzadigde hars verwijst naar een polymeerverbinding die onverzadigde dubbele bindingen bevat, gegenereerd door de polycondensatiereactie van dibasisch zuur en diol. De vroegste hars die door mensen werd ontdekt, was een vetachtige substantie die werd gewonnen uit boomafscheidingen, zoals colofonium. Daarom was er vóór de hars een boom.
Pas in 1906 werd fenolhars voor het eerst kunstmatig gesynthetiseerd, wat een nieuw tijdperk van kunstmatige kunstharsen opende. In 1942 bracht de American Rubber Company voor het eerst onverzadigde polyesterhars in productie, en later werd elk onbewerkt polymeer hars genoemd. Maar met bomen heeft het lange tijd niets te maken. Harsen zijn onderverdeeld in twee categorieën: thermoplastische harsen en thermohardende harsen.
Smeltbare harsen die kunnen worden verwarmd, gesmolten, gekoeld en gestold, en herhaaldelijk kunnen worden verwarmd, worden thermoplastische harsen genoemd. Na verwarming en uitharding zijn ze niet langer omkeerbaar en worden ze vaste stoffen die niet worden opgelost of gesmolten. Ze worden thermohardende harsen genoemd, zoals fenolharsen, epoxyharsen, onverzadigde polyesterharsen, enz.
Thermoplastische harsen hebben de eigenschappen dat ze zacht worden door hitte en hard worden door afkoeling, en ze reageren niet chemisch. Hoe vaak ze ook worden verwarmd en gekoeld, ze kunnen deze eigenschap behouden. Alle thermoplastische harsen hebben lineaire moleculaire structuren. Ze omvatten alle gepolymeriseerde harsen en enkele gecondenseerde harsen.
Thermoplastische harsen hebben een goede taaiheid, grote schadetolerantie, goede diëlektrische constante, onbeperkte opslagperiode, geen opslag bij lage temperaturen en geen behoefte aan grootschalige speciale apparatuur zoals autoclaven voor het vormen. In het bijzonder hebben ze goede recycleerbaarheid, recycleerbaarheid, herbruikbaarheid en milieubeschermingskenmerken, die zich aanpassen aan de ontwikkelingsrichting van de milieubescherming van materialen van vandaag.
